حَدَّثَنَا يَسَرَةُ بْنُ صَفْوَانَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَمَعَ أَبَوَيْهِ لأَحَدٍ إِلاَّ لِسَعْدِ بْنِ مَالِكٍ، فَإِنِّي سَمِعْتُهُ يَقُولُ يَوْمَ أُحُدٍ " يَا سَعْدُ ارْمِ، فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي ".
Ясара ибн Сафвон бизга айтди, Иброҳим бизга айтди, отасидан, Абдуллаҳ ибн Шаддоддан, Али розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — Саъд ибн Моликдан ўзга — бирор кишига ота-онасини жамлаб (фидо қилганини) эшитмадим, чунки мен уни Уҳуд куни: «Эй Саъд, от, отам ва онам сенга фидо бўлсин», деганини эшитдим.