حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَبْعِينَ رَجُلاً لِحَاجَةٍ يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ، فَعَرَضَ لَهُمْ حَيَّانِ مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ رِعْلٌ وَذَكْوَانُ، عِنْدَ بِئْرٍ يُقَالُ لَهَا بِئْرُ مَعُونَةَ، فَقَالَ الْقَوْمُ وَاللَّهِ مَا إِيَّاكُمْ أَرَدْنَا، إِنَّمَا نَحْنُ مُجْتَازُونَ فِي حَاجَةٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَتَلُوهُمْ فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمْ شَهْرًا فِي صَلاَةِ الْغَدَاةِ، وَذَلِكَ بَدْءُ الْقُنُوتِ وَمَا كُنَّا نَقْنُتُ. قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَسَأَلَ رَجُلٌ أَنَسًا عَنِ الْقُنُوتِ أَبَعْدَ الرُّكُوعِ، أَوْ عِنْدَ فَرَاغٍ مِنَ الْقِرَاءَةِ قَالَ لاَ بَلْ عِنْدَ فَرَاغٍ مِنَ الْقِرَاءَةِ.
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Абдулазиз бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам етмиш кишини бир ҳожат учун юборди — уларга «қорилар» дейилар эди. Уларга Бану Сулаймдан икки қабила — Риъл ва Заквон — Биъру Маъуна деб аталувчи бир қудуқ ёнида рўпара келди. Қавм: «Аллаҳга қасам, биз сизларни истамадик, биз фақат Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун бир ҳожат(да) ўтувчилармиз», дедилар. (Лекин) улар уларни ўлдирди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга бир ой бомдод намозида дуо (лаънат) қилди — бу қунутнинг бошланиши эди, биз (аввал) қунут қилмас эдик. Абдулазиз деди: Бир киши Анасдан қунут ҳақида — рукуъдан кейинми ёки қироатдан фароғатда(ми) — сўради. У: «Йўқ, балки қироатдан фароғатда», деди.