حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، - وَاللَّفْظُ لإِسْحَاقَ - قَالاَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ فِينَا نَزَلَتْ { إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلاَ وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا} بَنُو سَلِمَةَ وَبَنُو حَارِثَةَ وَمَا نُحِبُّ أَنَّهَا لَمْ تَنْزِلْ لِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا} .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалий ва Аҳмад ибн Абда — лафз Ишоқники — ривоят қилиб дедилар: бизга Суфён Амрдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан хабар берди, у деди: бизнинг ҳақимизда ‹Сизлардан икки тоифа қўрқиб чекинмоқчи бўлганида, Аллаҳ эса уларнинг дўстидир› (ояти) нозил бўлди — (улар) Бану Салима ва Бану Ҳориса эди. Биз бу (оятнинг) нозил бўлмаслигини хоҳламасдик, Аллаҳ азза ва жалланинг ‹Аллаҳ эса уларнинг дўстидир› деган сўзи сабабли.