حَدَّثَنِي حِبَّانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ حَدَّثَنِي ثُمَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَنَسٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ لَمَّا طُعِنَ حَرَامُ بْنُ مِلْحَانَ ـ وَكَانَ خَالَهُ ـ يَوْمَ بِئْرِ مَعُونَةَ قَالَ بِالدَّمِ هَكَذَا، فَنَضَحَهُ عَلَى وَجْهِهِ وَرَأْسِهِ، ثُمَّ قَالَ فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ.
Ҳиббон менга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, у деди: Сумома ибн Абдуллаҳ ибн Анас менга айтди: У Анас ибн Молик розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Ҳаром ибн Милҳон — у унинг холаси (акаси) эди — Биъру Маъуна куни санчилганида, қон билан шундай қилди (қонни ҳовучлаб) ва уни ўз юзи ва бошига сачратди, сўнг: «Каъбанинг Робби билан қасам, нажот топдим!», деди.