حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، وَحَدَّثَنِي خَلِيفَةُ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ يَجْعَلُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم النَّخَلاَتِ حَتَّى افْتَتَحَ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرَ، وَإِنَّ أَهْلِي أَمَرُونِي أَنْ آتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَسْأَلَهُ الَّذِينَ كَانُوا أَعْطَوْهُ أَوْ بَعْضَهُ. وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَعْطَاهُ أُمَّ أَيْمَنَ، فَجَاءَتْ أُمُّ أَيْمَنَ فَجَعَلَتِ الثَّوْبَ فِي عُنُقِي تَقُولُ كَلاَّ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ لاَ يُعْطِيكَهُمْ وَقَدْ أَعْطَانِيهَا، أَوْ كَمَا قَالَتْ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَكِ كَذَا ". وَتَقُولُ كَلاَّ وَاللَّهِ. حَتَّى أَعْطَاهَا، حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ " عَشَرَةَ أَمْثَالِهِ ". أَوْ كَمَا قَالَ.
Ибн Абул-Асвад бизга айтди, Муътамир бизга айтди; (ва) Халифа менга айтди, Муътамир бизга айтди, у деди: Отамни эшитдим, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (баъзи) хурмоларни (вақф қилиб) берар эди, токи (Набий) Қурайза ва Назийрни фатҳ қилди. Менинг оилам менга — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бориб, ундан ўзлари берган (хурмолар)ни ёки уларнинг баъзисини сўрашимни буюрди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни Умму Айманга берган эди. Умму Айман келди ва кийимни менинг бўйнимга солди ва: «Йўқ! Ундан ўзга илоҳ бўлмаган Зот билан қасам, у уларни сенга бермайди, ҳолбуки менга берган», — ёки шунга ўхшашни — дер эди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса: «Сенга шунча (бошқасини бераман)», дер эди. У: «Йўқ, Аллаҳга қасам», дер эди, токи (Набий) унга — унинг ўн баробарини деб айтди деб ўйлайман — ёки шундай (айтди) — берди.