413-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Намоз китоби
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا كَانَ فِي الصَّلاَةِ فَإِنَّمَا يُنَاجِي رَبَّهُ، فَلاَ يَبْزُقَنَّ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلاَ عَنْ يَمِينِهِ، وَلَكِنْ عَنْ يَسَارِهِ أَوْ تَحْتَ قَدَمِهِ ".
Бизга Одам ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: бизга Қатода ривоят қилди, у деди: мен Анас ибн Моликни (шундай деганини) эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, мўмин намозда бўлганида, у Роббига муножот қилади; шу сабабли рўпарасига ҳам, ўнг томонига ҳам тупурмасин; балки чап томонига ёки оёғи остига (тупурсин),» дедилар.