حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى نُخَامَةً فِي الْقِبْلَةِ فَحَكَّهَا بِيَدِهِ، وَرُئِيَ مِنْهُ كَرَاهِيَةٌ ـ أَوْ رُئِيَ كَرَاهِيَتُهُ لِذَلِكَ وَشِدَّتُهُ عَلَيْهِ ـ وَقَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ فِي صَلاَتِهِ فَإِنَّمَا يُنَاجِي رَبَّهُ ـ أَوْ رَبُّهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قِبْلَتِهِ ـ فَلاَ يَبْزُقَنَّ فِي قِبْلَتِهِ، وَلَكِنْ عَنْ يَسَارِهِ أَوْ تَحْتَ قَدَمِهِ ". ثُمَّ أَخَذَ طَرَفَ رِدَائِهِ فَبَزَقَ فِيهِ، وَرَدَّ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ، قَالَ " أَوْ يَفْعَلُ هَكَذَا ".
Бизга Молик ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Зуҳайр ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд, Анасдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қиблада (деворда) бир балғам кўрдилар ва уни қўллари билан ишқалаб (тозалаб) ташладилар; у кишида (норозилик) кўринди — ёки: буни ёқтирмаганлари ва оғир ботқани кўринди — ва: «Албатта, сизлардан бири намозида турганида, у Роббига муножот қилади — ёки: Роббиси у билан қибласи орасидадир — шу сабабли қибласига тупурмасин; балки чап томонига ёки оёғи остига (тупурсин),» дедилар. Сўнг ридоларининг бир учини олиб, унга тупурдилар ва унинг бир қисмини бошқа қисмига қайтардилар (ишқаладилар), (сўнг): «Ёки мана шундай қилсин,» дедилар.