4144-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби
حَدَّثَنِي يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ كَانَتْ تَقْرَأُ {إِذْ تَلِقُونَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ} وَتَقُولُ الْوَلْقُ الْكَذِبُ. قَالَ ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ وَكَانَتْ أَعْلَمَ مِنْ غَيْرِهَا بِذَلِكَ لأَنَّهُ نَزَلَ فِيهَا.
Яҳё менга айтди, Вакиъ бизга айтди, у Нофиъ ибн Умардан, у Ибн Абу Мулайкадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У «из талаққавнаҳу би-алсинатикум (уни тилларингиз билан қабул қилардингиз)» деб ўқирди ва айтарди: «ал-Валқ — ёлғон.» Ибн Абу Мулайка айтди: У буни бошқалардан кўра яхшироқ биларди, чунки у (оят) у ҳақида нозил бўлган.