حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ مَرْوَانَ، وَالْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، قَالاَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ، فَلَمَّا كَانَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْىَ وَأَشْعَرَ وَأَحْرَمَ مِنْهَا. لاَ أُحْصِي كَمْ سَمِعْتُهُ مِنْ سُفْيَانَ حَتَّى سَمِعْتُهُ يَقُولُ لاَ أَحْفَظُ مِنَ الزُّهْرِيِّ الإِشْعَارَ وَالتَّقْلِيدَ، فَلاَ أَدْرِي ـ يَعْنِي ـ مَوْضِعَ الإِشْعَارِ وَالتَّقْلِيدِ، أَوِ الْحَدِيثَ كُلَّهُ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Марвон ва ал-Мисвар ибн Махрамадан ривоят қилди, иккаласи айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия йили саҳобаларидан ўн неча юз киши билан чиқди. Зул-Ҳулайфага етганда, у ҳадйни қилади (бўйнига белги осди) ва шаър қилди (жониворга белги қўйди) ва шу ерда эҳром боғлади. Мен буни Суфёндан неча марта эшитганимни санай олмайман, ҳатто унинг шундай деганини эшитдим: Мен Зуҳрийдан ишъор ва тақлидни эслай олмадим, шунинг учун билмайман — ишъор ва тақлиднинг ўрнини айтмоқчими ёки бутун ҳадисни.