حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى السُّوقِ، فَلَحِقَتْ عُمَرَ امْرَأَةٌ شَابَّةٌ فَقَالَتْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلَكَ زَوْجِي وَتَرَكَ صِبْيَةً صِغَارًا، وَاللَّهِ مَا يُنْضِجُونَ كُرَاعًا، وَلاَ لَهُمْ زَرْعٌ وَلاَ ضَرْعٌ، وَخَشِيتُ أَنْ تَأْكُلَهُمُ الضَّبُعُ، وَأَنَا بِنْتُ خُفَافِ بْنِ إِيمَاءَ الْغِفَارِيِّ، وَقَدْ شَهِدَ أَبِي الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَوَقَفَ مَعَهَا عُمَرُ، وَلَمْ يَمْضِ، ثُمَّ قَالَ مَرْحَبًا بِنَسَبٍ قَرِيبٍ. ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى بَعِيرٍ ظَهِيرٍ كَانَ مَرْبُوطًا فِي الدَّارِ، فَحَمَلَ عَلَيْهِ غِرَارَتَيْنِ مَلأَهُمَا طَعَامًا، وَحَمَلَ بَيْنَهُمَا نَفَقَةً وَثِيَابًا، ثُمَّ نَاوَلَهَا بِخِطَامِهِ ثُمَّ قَالَ اقْتَادِيهِ فَلَنْ يَفْنَى حَتَّى يَأْتِيَكُمُ اللَّهُ بِخَيْرٍ. فَقَالَ رَجُلٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَكْثَرْتَ لَهَا. قَالَ عُمَرُ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ، وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى أَبَا هَذِهِ وَأَخَاهَا قَدْ حَاصَرَا حِصْنًا زَمَانًا، فَافْتَتَحَاهُ، ثُمَّ أَصْبَحْنَا نَسْتَفِيءُ سُهْمَانَهُمَا فِيهِ.
Исмоил ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Молик менга Зайд ибн Асламдан, у отасидан ривоят қилди: Мен Умар ибн ал-Хаттоб розияллаҳу анҳу билан бозорга чиқдим. Умарга бир ёш аёл етиб келди ва деди: Ей амир ал-мўминин, эрим вафот этиб, кичкина болаларни қолдирди. Валлаҳи, улар бир туёқни ҳам пишира олмайдилар, уларнинг на экини, на сигири бор. Мен уларни қаҳатчилик еб қўйишидан қўрқдим. Мен Хуфоф ибн Иймо ал-Ғифорийнинг қизиман, отам Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Ҳудайбияда бўлган. Умар у билан тўхтаб, ўтиб кетмади, кейин деди: Яқин насабга марҳабо. Кейин у ҳовлида боғланган бақувват бир туяга борди, устига иккита қопни овқатга тўлдириб юклади, улар орасига пул ва кийим қўйди, кейин унинг жиловини аёлга тутқазиб деди: Буни етаклаб кет, Аллаҳ сенга яхшилик келтиргунича бу тугамайди. Бир киши деди: Ей амир ал-мўминин, унга кўп бериб юбординг. Умар деди: Онанг сени йўқотсин! Валлаҳи, мен бу аёлнинг отаси ва акасини кўрдимки, улар бир қалъани узоқ муддат қамал қилиб, уни фатҳ этган эдилар, кейин биз уларнинг ундаги улушларидан фойда олиб яшаяпмиз.