4260-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ أَبِي هِلاَلٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي نَافِعٌ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، وَقَفَ عَلَى جَعْفَرٍ يَوْمَئِذٍ وَهْوَ قَتِيلٌ، فَعَدَدْتُ بِهِ خَمْسِينَ بَيْنَ طَعْنَةٍ وَضَرْبَةٍ، لَيْسَ مِنْهَا شَىْءٌ فِي دُبُرِهِ. يَعْنِي فِي ظَهْرِهِ.
Аҳмад бизга айтди, Ибн Ваҳб бизга айтди, у Амрдан, у Ибн Абу Ҳилолдан: У айтди: Менга Нофиъ хабар берди, Ибн Умар унга хабар бердики, у ўша куни (Муътада) Жаъфарнинг устида — у шаҳид бўлган — тўхтади: «Мен унинг танасида элликта найза ва қилич (ярасини) санадим, улардан бирортаси ҳам орқасида — яъни белида — эмас эди.»