حَدَّثَنِي عِمْرَانُ بْنُ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أُغْمِيَ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَوَاحَةَ، فَجَعَلَتْ أُخْتُهُ عَمْرَةُ تَبْكِي وَاجَبَلاَهْ وَاكَذَا وَاكَذَا. تُعَدِّدُ عَلَيْهِ فَقَالَ حِينَ أَفَاقَ مَا قُلْتِ شَيْئًا إِلاَّ قِيلَ لِي آنْتَ كَذَلِكَ.
Имрон ибн Майсара менга айтди, Муҳаммад ибн Фудайл бизга айтди, у Ҳусайндан, у Омирдан, у ан-Нуъмон ибн Башир розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Абдуллаҳ ибн Равоҳа ҳушидан кетди. Синглиси Амра: «Вой тоғим! Вой шундай-шундай!» деб, унинг (фазилатларини) санаб йиғлай бошлади. У ўзига келганда деди: «Сен айтган ҳар бир нарсага менга: «Сен шундаймисан?» дейилди (яъни ўлимда малоикалар сўроққа тутади).»