حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنِي قَيْسٌ، قَالَ سَمِعْتُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ، يَقُولُ لَقَدْ دُقَّ فِي يَدِي يَوْمَ مُوتَةَ تِسْعَةُ أَسْيَافٍ، وَصَبَرَتْ فِي يَدِي صَفِيحَةٌ لِي يَمَانِيَةٌ.
Муҳаммад ибн ал-Мусанно менга айтди, Яҳё бизга айтди, у Исмоилдан, деди: Қайс менга айтди, деди: Мен Холид ибн ал-Валиддан эшитдим: У айтарди: Муъта куни қўлимда тўққизта қилич чил-чил бўлди, қўлимда менга тегишли бир яманий кенг тиғли қилич сабр қилди (чидаб қолди).