حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو ظَبْيَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْحُرَقَةِ، فَصَبَّحْنَا الْقَوْمَ فَهَزَمْنَاهُمْ وَلَحِقْتُ أَنَا وَرَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ رَجُلاً مِنْهُمْ، فَلَمَّا غَشِينَاهُ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَكَفَّ الأَنْصَارِيُّ، فَطَعَنْتُهُ بِرُمْحِي حَتَّى قَتَلْتُهُ، فَلَمَّا قَدِمْنَا بَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أُسَامَةُ أَقَتَلْتَهُ بَعْدَ مَا قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " قُلْتُ كَانَ مُتَعَوِّذًا. فَمَا زَالَ يُكَرِّرُهَا حَتَّى تَمَنَّيْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ أَسْلَمْتُ قَبْلَ ذَلِكَ الْيَوْمِ.
Амр ибн Муҳаммад менга айтди, Ҳушайм бизга айтди, Ҳусайн бизга хабар берди, Абу Забён бизга хабар берди: У айтди: Мен Усома ибн Зайд розияллаҳу анҳумодан эшитдим: У айтарди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни Ҳурақа (қабиласи)га юборди. Биз қавмга тонгда ҳужум қилиб, уларни мағлуб этдик. Мен ва Ансордан бир киши улардан бир кишига етиб олдик. Биз унга ёпирилганимизда, у: «Ло илаҳа иллаллаҳ» деди. Ансорий (уришдан) тўхтади, мен эса уни найзам билан уриб ўлдирдим. Биз (Мадинага) қайтганимизда, бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб келди. У деди: «Эй Усома, сен уни «Ло илаҳа иллаллаҳ» деганидан кейин ўлдирдингми?» Мен дедим: «У (жонини сақлаш учун) паноҳ излаб айтган эди.» У буни шу қадар такрорлардики, мен ўша кундан олдин мусулмон бўлмаган бўлсам эди деб орзу қилдим.