حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْثًا قِبَلَ السَّاحِلِ وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ وَهُمْ ثَلاَثُمِائَةٍ، فَخَرَجْنَا وَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ فَنِيَ الزَّادُ فَأَمَرَ أَبُو عُبَيْدَةَ بِأَزْوَادِ الْجَيْشِ، فَجُمِعَ فَكَانَ مِزْوَدَىْ تَمْرٍ، فَكَانَ يَقُوتُنَا كُلَّ يَوْمٍ قَلِيلٌ قَلِيلٌ حَتَّى فَنِيَ، فَلَمْ يَكُنْ يُصِيبُنَا إِلاَّ تَمْرَةٌ تَمْرَةٌ فَقُلْتُ مَا تُغْنِي عَنْكُمْ تَمْرَةٌ فَقَالَ لَقَدْ وَجَدْنَا فَقْدَهَا حِينَ فَنِيَتْ. ثُمَّ انْتَهَيْنَا إِلَى الْبَحْرِ، فَإِذَا حُوتٌ مِثْلُ الظَّرِبِ فَأَكَلَ مِنْهَا الْقَوْمُ ثَمَانَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، ثُمَّ أَمَرَ أَبُو عُبَيْدَةَ بِضِلَعَيْنِ مِنْ أَضْلاَعِهِ فَنُصِبَا، ثُمَّ أَمَرَ بِرَاحِلَةٍ فَرُحِلَتْ ثُمَّ مَرَّتْ تَحْتَهُمَا فَلَمْ تُصِبْهُمَا.
Исмоил бизга айтди, деди: Молик менга Ваҳб ибн Кайсондан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан айтди: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам соҳил томонга бир қўшин юборди ва уларга Абу Убайда ибн ал-Жарроҳни амир қилди, улар уч юз (киши) эди. Биз чиқдик. Йўлнинг бир жойида бўлганимизда озиқ тугади. Абу Убайда қўшиннинг озиқларини (йиғишни) буюрди, у йиғилди, икки халта хурмо бўлди. У бизни ҳар куни оз-оздан озиқлантирарди, то у ҳам тугагунча. Бизга биттадан хурмодан бошқа нарса тегмасди. Мен дедим: «Битта хурмо сизга нима фойда беради?» У деди: «У тугаганда, унинг йўқлигини ҳис қилдик.» Кейин биз денгизга етдик, қарасак, тепаликдай бир балиқ (чиқиб қолибди). Қавм ундан ўн саккиз кеча еди. Кейин Абу Убайда унинг икки қовурғасидан (олишни) буюрди, улар ўрнатилди. Кейин бир уловга буюрди, у эгарланди ва у иккисининг тагидан ўтди, уларга тегмади (шунчалик баланд эди).