حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمْتُ أَنَا وَأَخِي، مِنَ الْيَمَنِ، فَمَكَثْنَا حِينًا مَا نُرَى ابْنَ مَسْعُودٍ وَأُمَّهُ إِلاَّ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ، مِنْ كَثْرَةِ دُخُولِهِمْ وَلُزُومِهِمْ لَهُ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ва Ишоқ ибн Наср менга айтдилар, дедилар: Яҳё ибн Одам бизга айтди, Ибн Абу Зоида бизга айтди, у отасидан, у Абу Ишоқдан, у ал-Асвад ибн Язиддан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У айтди: Мен ва акам Ямандан келдик. Бир муддат турдик, биз Ибн Масъуд ва онасини, уларнинг (Набийнинг уйига) кўп кириши ва доим ҳозир бўлиши сабабли, фақат аҳли байтдан (уй аҳлидан) деб ўйлардик.