Саҳиҳул Бухорий — 4438-ҳадис

Ғазотлар китоби · Расулуллаҳнинг касаллиги ва вафоти

4438-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби

حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، عَنْ صَخْرِ بْنِ جُوَيْرِيَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، دَخَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مُسْنِدَتُهُ إِلَى صَدْرِي، وَمَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ سِوَاكٌ رَطْبٌ يَسْتَنُّ بِهِ، فَأَبَدَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَصَرَهُ، فَأَخَذْتُ السِّوَاكَ فَقَصَمْتُهُ وَنَفَضْتُهُ وَطَيَّبْتُهُ، ثُمَّ دَفَعْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَنَّ بِهِ، فَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتَنَّ اسْتِنَانًا قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهُ، فَمَا عَدَا أَنْ فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَفَعَ يَدَهُ أَوْ إِصْبَعَهُ ثُمَّ قَالَ ‏ "‏ فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ‏"‏‏.‏ ثَلاَثًا ثُمَّ قَضَى، وَكَانَتْ تَقُولُ مَاتَ بَيْنَ حَاقِنَتِي وَذَاقِنَتِي‏.‏

Муҳаммад бизға айтди, Аффон бизға айтди, у Сахр ибн Жувайриядан, у Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан: Абдурраҳмон ибн Абу Бакр Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиға кирди, мен уни кўкрагимга суяб турган эдим. Абдурраҳмоннинг қўлида ҳўл мисвок бор эди, у билан тишларини тозалар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга кўзини тикди. Мен мисвокни олиб, уни синиб (учини очди), силтаб (қоқди) ва юмшатдим, кейин уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бердим. У у билан тишларини тозалади. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ундан чиройлироқ мисвок ишлатганини ҳеч кўрмаганман. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (мисвокни) тугатган заҳоти қўлини — ёки бармоғини — кўтарди, кейин: «Энг олий дўст билан» деди — уч марта — кейин вафот этди. У (Оиша) айтарди: «У менинг жағим ва бўйним (томоғим) орасида вафот этди.»