حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ إِنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ صَحِيحٌ يَقُولُ " إِنَّهُ لَمْ يُقْبَضْ نَبِيٌّ قَطُّ حَتَّى يَرَى مَقْعَدَهُ مِنَ الْجَنَّةِ ثُمَّ يُحَيَّا أَوْ يُخَيَّرَ ". فَلَمَّا اشْتَكَى وَحَضَرَهُ الْقَبْضُ وَرَأْسُهُ عَلَى فَخِذِ عَائِشَةَ غُشِيَ عَلَيْهِ، فَلَمَّا أَفَاقَ شَخَصَ بَصَرُهُ نَحْوَ سَقْفِ الْبَيْتِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ". فَقُلْتُ إِذًا لاَ يُجَاوِرُنَا. فَعَرَفْتُ أَنَّهُ حَدِيثُهُ الَّذِي كَانَ يُحَدِّثُنَا وَهْوَ صَحِيحٌ.
Абул-Ямон бизға айтди, Шуайб бизға хабар берди, у Зуҳрийдан, Урва ибн аз-Зубайр айтди, Оиша айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам соғ пайтида дерди: «Ҳеч бир набийнинг жони олинмайди, то у жаннатдаги ўрнини кўрмагунча, кейин (унга) ҳаёт (танлови) берилади ёки ихтиёр қилинади.» У оғриб, жони олиниши яқинлашганида, боши Оишанинг сонида эди, у ҳушидан кетди. Ўзига келганида, кўзини уйнинг шифтига қаратди, кейин деди: «Аллаҳумма, энг олий дўст билан (бўлай).» Мен дедим: «Ундай бўлса, у биз билан бирга турмайди (бизни танламайди).» Мен буни у соғ пайтида бизга сўзлаган ҳадиси эканини билдим.