Саҳиҳул Бухорий — 6348-ҳадис

Дуо китоби · Пайғамбарнинг «Аллаҳумма, ар-Рафиқул Аъло» дуоси

6348-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Дуо китоби

حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، فِي رِجَالٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ وَهْوَ صَحِيحٌ ‏"‏ لَنْ يُقْبَضَ نَبِيٌّ قَطُّ حَتَّى يَرَى مَقْعَدَهُ مِنَ الْجَنَّةِ ثُمَّ يُخَيَّرُ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا نَزَلَ بِهِ وَرَأْسُهُ عَلَى فَخِذِي، غُشِيَ عَلَيْهِ سَاعَةً، ثُمَّ أَفَاقَ فَأَشْخَصَ بَصَرَهُ إِلَى السَّقْفِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ إِذًا لاَ يَخْتَارُنَا، وَعَلِمْتُ أَنَّهُ الْحَدِيثُ الَّذِي كَانَ يُحَدِّثُنَا، وَهْوَ صَحِيحٌ‏.‏ قَالَتْ فَكَانَتْ تِلْكَ آخِرَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا ‏"‏ اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى ‏"‏‏.‏

Саид ибн Уфайр, Лайсдан: Менга Уқайл, у Ибн Шиҳобдан айтиб берди: Менга Саид ибнул Мусайяб ва Урва ибнуз Зубайр — илм аҳлидан бир неча киши (орасида) — хабар бердилар: Оиша (розияллаҳу анҳо): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам соғ (саломат) ҳолда: «Ҳеч бир Набий — то ўз жаннатдаги ўрнини кўрмагунигча, сўнг (ер билан охират орасида) танлаб олинмагунигча — қабз қилинмайди (вафот этмайди)» дер эдилар. У кишига (вафот) тушганида, бошлари менинг соним устида эди, у киши бир соат беҳуш бўлдилар, сўнг ўзларига келдилар ва кўзларини шифтга тикдилар, сўнг: «Аллаҳим, Рафиқул Аъло (Энг олий дўст)» дедилар. Мен: Ундай бўлса, у киши бизни танламадилар, дедим ва бу — у киши бизга соғ ҳолда айтар эдиган ҳадис эканини билдим. У: Бу — у киши айтган охирги калима бўлди: «Аллаҳим, Рафиқул Аъло», деди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳи Муслим, 6297-ҳадисСаҳобалар фазилатлари

Албатта ҳеч бир набий ўзининг жаннатдаги ўрнини кўрмагунча, сўнгра (дунё билан охират орасида) ихтиёр қўйилмагунча вафот эттирилмайди Аллаҳим, Энг Юксак Ҳамроҳни (истайман) Демак, у киши бизни ихтиёр…

Саҳиҳул Бухорий, 4437-ҳадисҒазотлар китоби

Ҳеч бир набийнинг жони олинмайди, то у жаннатдаги ўрнини кўрмагунча, кейин (унга) ҳаёт (танлови) берилади ёки ихтиёр қилинади. Аллаҳумма, энг олий дўст билан (бўлай). Ундай бўлса, у биз билан бирга турмайди…

Саҳиҳи Муслим, 1710-ҳадисМусофир намози

(Абу Салама орқали)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — намозининг кўпи ўтирган ҳолда бўлиб қолгунга қадар — вафот этмади (яъни умрининг охирида кўпроқ ўтириб ўқир эди).

Сунани Насоий, 1653-ҳадисТунги намоз ва кундузги нафл намозлар китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фарз намоздан ташқари намозларининг кўпи ўтирган ҳолда бўлмагунча (вафот этиб) қабз қилинмади. Абу Ишоқдан, у Абу Саламадан, у Умм Саламадан,

Саҳиҳи Муслим, 1714-ҳадисМусофир намози

)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ўтирган ҳолда намоз ўқийдиган бўлиб қолгунга қадар — вафот этмади.

Саҳиҳи Муслим, 485-ҳадисИймон китоби

Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен жаннатда биринчи шафоатчиман; анбиёлардан ҳеч бир Набий — мен тасдиқланганча — тасдиқланмаган; ва анбиёлар ичида шундай Набий борки, уни ўз умматидан фақат битта киши…