6347-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Дуо китоби
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي سُمَىٌّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَعَوَّذُ مِنْ جَهْدِ الْبَلاَءِ، وَدَرَكِ الشَّقَاءِ، وَسُوءِ الْقَضَاءِ، وَشَمَاتَةِ الأَعْدَاءِ. قَالَ سُفْيَانُ الْحَدِيثُ ثَلاَثٌ زِدْتُ أَنَا وَاحِدَةً، لاَ أَدْرِي أَيَّتُهُنَّ هِيَ.
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан: Менга Сумай, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бало машаққатидан, бадбахтлик етишидан, қазонинг ёмонлигидан ва душманларнинг (мусибатга) шод бўлишидан паноҳ тилар эдилар. Суфён: Ҳадис(да) учта (паноҳ) бор, мен биттасини қўшдйм, қайсиси у (қўшилган) эканини билмайман, деди.