أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَعَوَّذُ مِنْ هَذِهِ الثَّلاَثَةِ مِنْ دَرَكِ الشَّقَاءِ وَشَمَاتَةِ الأَعْدَاءِ وَسُوءِ الْقَضَاءِ وَجَهْدِ الْبَلاَءِ . قَالَ سُفْيَانُ هُوَ ثَلاَثَةٌ فَذَكَرْتُ أَرْبَعَةً لأَنِّي لاَ أَحْفَظُ الْوَاحِدَ الَّذِي لَيْسَ فِيهِ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга Суфён, Сумайдан, у Абу Солиҳдан, ин шоа Аллаҳ, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан хабар берди. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ушбу учтадан паноҳ сўрар эдилар: бахтсизликка етишишдан, душманларнинг шодланишидан, қазонинг ёмонлигидан ва бало машаққатидан. Суфён деди: улар учта, аммо мен тўрттасини зикр қилдим, чунки мен улардан бири бўлмаганини эслай олмайман.