حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ بَعَثَنِي أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فِي تِلْكَ الْحَجَّةِ فِي الْمُؤَذِّنِينَ، بَعَثَهُمْ يَوْمَ النَّحْرِ يُؤَذِّنُونَ بِمِنًى أَنْ لاَ يَحُجَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ. قَالَ حُمَيْدٌ ثُمَّ أَرْدَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، فَأَمَرَهُ أَنْ يُؤَذِّنَ بِبَرَاءَةَ. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَذَّنَ مَعَنَا عَلِيٌّ فِي أَهْلِ مِنًى يَوْمَ النَّحْرِ بِبَرَاءَةَ، وَأَنْ لاَ يَحُجَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Лайс бизга айтди, Уқайл менга айтди, Ибн Шиҳоб деди: Менга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон хабар берди, Абу Ҳурайра айтди: Абу Бакр мени ўша ҳажда муаззинлар (эълон қилувчилар) қаторида юборди. Уларни наҳр (қурбонлик) куни Минода: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмайди ва ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмайди» деб эълон қилиш учун юборди. Ҳумайд ибн Абдурраҳмон айтди: Кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Али ибн Абу Толибни (кетидан) эргаштириб юборди ва унга Бароа (сураси)ни эълон қилишни буюрди. Абу Ҳурайра айтди: Али биз билан наҳр куни Мино аҳли ичида Бароани ва: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмасин, ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмасин» (деб) эълон қилди.