حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ حُمَيْدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ بَعَثَهُ فِي الْحَجَّةِ الَّتِي أَمَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهَا قَبْلَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فِي رَهْطٍ يُؤَذِّنُ فِي النَّاسِ أَنْ لاَ يَحُجَّنَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ. فَكَانَ حُمَيْدٌ يَقُولُ يَوْمُ النَّحْرِ يَوْمُ الْحَجِّ الأَكْبَرِ. مِنْ أَجْلِ حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ.
Ишоқ бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, отам бизга айтди, у Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан: Ҳумайд ибн Абдурраҳмон унга хабар берди, Абу Ҳурайра унга хабар бердики, Абу Бакр розияллаҳу анҳу уни — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам видолашув ҳажидан олдин амир қилган ҳажда — бир гуруҳ билан, одамлар ичида: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмасин ва ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмасин» деб эълон қилиш учун юборди. Ҳумайд Абу Ҳурайранинг ҳадиси сабабли «Наҳр куни — ал-Ҳажжул-акбар (энг катта ҳаж) кунидир» дер эди.