حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، ح . وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، أَخْبَرَهُ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ بَعَثَنِي أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فِي الْحَجَّةِ الَّتِي أَمَّرَهُ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فِي رَهْطٍ يُؤَذِّنُونَ فِي النَّاسِ يَوْمَ النَّحْرِ لاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ يَقُولُ يَوْمُ النَّحْرِ يَوْمُ الْحَجِّ الأَكْبَرِ . مِنْ أَجْلِ حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ .
Менга Ҳорун ибн Саид ал-Айлий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Амр Ибн Шиҳобдан, у Ҳумайд ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди; (ҳ) ва менга Ҳармала ибн Яҳё ат-Тужибий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус хабар бердики, Ибн Шиҳоб унга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авфдан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди, у деди: Абу Бакр ас-Сиддиқ мени — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни Видў ҳажидан олдин амир қилган ўша ҳажда — бир гуруҳ ичида (юборди), улар наҳр куни одамлар орасида: «Бу йилдан кейин мушрик ҳаж қилмасин ва Байтни яланғоч киши тавоф қилмасин!» деб жар солардилар. Ибн Шиҳоб деди: Ҳумайд ибн Абдурраҳмон — Абу Ҳурайранинг ҳадиси сабабли — «Наҳр куни — Ҳажжи акбар (улуғ ҳаж) кунидир» дерди.