حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ ـ رضى الله عنه ـ بَعَثَهُ فِي الْحَجَّةِ الَّتِي أَمَّرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ يَوْمَ النَّحْرِ فِي رَهْطٍ يُؤَذِّنُ فِي النَّاسِ لاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ.
Сулаймон ибн Довуд Абур-Рабиъ бизга айтди, Фулайҳ бизга айтди, у Зуҳрийдан, у Ҳумайд ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайрадан: Абу Бакр Сиддиқ розияллаҳу анҳу уни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам видолашув ҳажидан олдин амир қилган ҳажда, наҳр (қурбонлик) куни бир гуруҳ билан, одамлар ичида: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмайди ва ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмайди» деб эълон қилиш учун юборди.