حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، دَخَلْنَا عَلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ أَلاَ تَعْجَبُونَ لاِبْنِ الزُّبَيْرِ قَامَ فِي أَمْرِهِ هَذَا فَقُلْتُ لأُحَاسِبَنَّ نَفْسِي لَهُ مَا حَاسَبْتُهَا لأَبِي بَكْرٍ وَلاَ لِعُمَرَ، وَلَهُمَا كَانَا أَوْلَى بِكُلِّ خَيْرٍ مِنْهُ، وَقُلْتُ ابْنُ عَمَّةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَابْنُ الزُّبَيْرِ، وَابْنُ أَبِي بَكْرٍ، وَابْنُ أَخِي خَدِيجَةَ، وَابْنُ أُخْتِ عَائِشَةَ فَإِذَا هُوَ يَتَعَلَّى عَنِّي وَلاَ يُرِيدُ ذَلِكَ فَقُلْتُ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنِّي أَعْرِضُ هَذَا مِنْ نَفْسِي، فَيَدَعُهُ، وَمَا أُرَاهُ يُرِيدُ خَيْرًا، وَإِنْ كَانَ لاَ بُدَّ لأَنْ يَرُبَّنِي بَنُو عَمِّي أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يَرُبَّنِي غَيْرُهُمْ.
Муҳаммад ибн Убайд ибн Маймун бизга айтди, Исо ибн Юнус бизга айтди, у Умар ибн Саиддан, деди: Менга Ибн Абу Мулайка хабар берди: Биз Ибн Аббоснинг олдига кирдик. У деди: «Ибн аз-Зубайрдан ажабланмайсизми? У бу ишида (хилофат даъвосида) турди. Мен дедим: «Мен ўзимни у учун, Абу Бакр ва Умар учун ҳисобламаганча ҳисоблайман, ҳолбуки улар иккиси ҳар бир яхшиликка ундан кўра ҳақлироқ эдилар.» Ва дедим: «У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аммасининг ўғли, Зубайрнинг ўғли, Абу Бакрнинг ўғли (невараси), Хадичанинг акасининг ўғли, Оишанинг синглисининг ўғли.» Лекин у мендан ўзини баланд тутади ва буни (менинг яқинлигимни) хоҳламайди.» Мен дедим: «Мен ўзимни шундай таклиф қиламан деб ўйламаган эдим, у эса уни рад қилади. Мен уни яхшилик хоҳлайди деб ўйламайман. Агар шарт бўлса (кимдир бошқариши керак бўлса), мени амакимнинг ўғиллари бошқариши, бошқалар бошқаришидан менга севимлироқдир.»