حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ وَكَانَ بَيْنَهُمَا شَىْءٌ فَغَدَوْتُ عَلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ أَتُرِيدُ أَنْ تُقَاتِلَ ابْنَ الزُّبَيْرِ، فَتُحِلُّ حَرَمَ اللَّهِ. فَقَالَ مَعَاذَ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ كَتَبَ ابْنَ الزُّبَيْرِ وَبَنِي أُمَيَّةَ مُحِلِّينَ، وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُحِلُّهُ أَبَدًا. قَالَ قَالَ النَّاسُ بَايِعْ لاِبْنِ الزُّبَيْرِ. فَقُلْتُ وَأَيْنَ بِهَذَا الأَمْرِ عَنْهُ أَمَّا أَبُوهُ فَحَوَارِيُّ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، يُرِيدُ الزُّبَيْرَ، وَأَمَّا جَدُّهُ فَصَاحِبُ الْغَارِ، يُرِيدُ أَبَا بَكْرٍ، وَأُمُّهُ فَذَاتُ النِّطَاقِ، يُرِيدُ أَسْمَاءَ، وَأَمَّا خَالَتُهُ فَأُمُّ الْمُؤْمِنِينَ، يُرِيدُ عَائِشَةَ، وَأَمَّا عَمَّتُهُ فَزَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، يُرِيدُ خَدِيجَةَ، وَأَمَّا عَمَّةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَدَّتُهُ، يُرِيدُ صَفِيَّةَ، ثُمَّ عَفِيفٌ فِي الإِسْلاَمِ، قَارِئٌ لِلْقُرْآنِ. وَاللَّهِ إِنْ وَصَلُونِي وَصَلُونِي مِنْ قَرِيبٍ، وَإِنْ رَبُّونِي رَبَّنِي أَكْفَاءٌ كِرَامٌ، فَآثَرَ التُّوَيْتَاتِ وَالأُسَامَاتِ وَالْحُمَيْدَاتِ، يُرِيدُ أَبْطُنًا مِنْ بَنِي أَسَدٍ بَنِي تُوَيْتٍ وَبَنِي أُسَامَةَ وَبَنِي أَسَدٍ، إِنَّ ابْنَ أَبِي الْعَاصِ بَرَزَ يَمْشِي الْقُدَمِيَّةَ، يَعْنِي عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ، وَإِنَّهُ لَوَّى ذَنَبَهُ، يَعْنِي ابْنَ الزُّبَيْرِ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Яҳё ибн Маъин менга айтди, Ҳажжож бизга айтди, Ибн Журайж айтди, Ибн Абу Мулайка айтди: Улар иккиси (Ибн Аббос ва Ибн Зубайр) орасида бир нарса (низо) бор эди. Мен эрталаб Ибн Аббоснинг олдига келиб дедим: «Ибн аз-Зубайр билан жанг қилиб, Аллаҳнинг ҳарами(ҳурмати)ни бузмоқчимисан?» У деди: «Маозаллаҳ! Аллаҳ Ибн аз-Зубайр ва Бану Умайяни (ҳаром)ни ҳалол қилувчилар деб ёзган. Валлаҳи, мен уни ҳеч қачон ҳалол қилмайман.» У айтди: Одамлар дедилар: «Ибн аз-Зубайрга байъат қил.» Мен дедим: «Бу иш (хилофат) ундан қаерга қочар? Отаси эса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳаворийси (яъни Зубайр), бобоси эса ғор соҳиби (яъни Абу Бакр), онаси — икки белбоғ эгаси (яъни Асмо), холаси — мўминлар онаси (яъни Оиша), аммаси — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси (яъни Хадича), Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аммаси — унинг бувиси (яъни Сафия). Кейин (ўзи) Исломда иффатли, Қуръан ўқувчи. Валлаҳи, агар улар мени (ўзларига) қўшсалар, яқиндан қўшадилар, агар мени тарбияласалар (бошқарсалар), карамли тенгдошлар тарбиялайди.» У эса Тувайтлар, Усомалар ва Ҳумайдларни (яъни Бану Асаддан бўлган Бану Тувайт, Бану Усома ва Бану Асад қабилаларини) афзал кўрди. Албатта Ибн Абул-Ос (яъни Абдулмалик ибн Марвон) олдинга (ғолиб бўлиб) чиқиб, кибр билан юрди, у (яъни Ибн аз-Зубайр) эса думини буради (ожизланди).