حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا قُلْتُ أَتَأْذَنِينَ لِهَذَا قَالَتْ أَوَلَيْسَ قَدْ أَصَابَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ. قَالَ سُفْيَانُ تَعْنِي ذَهَابَ بَصَرِهِ. فَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ قَالَتْ لَكِنْ أَنْتَ. .. .
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Аъмашдан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У айтди: Ҳассон ибн Собит унинг олдиға киришга изн сўраб келди. Мен: «Бунга изн берасанми?» дедим. У: «У улкан азобга дуч келмадими?» деди. Суфён деди: Кўзининг кетишини кўзлайди. У (Ҳассон) деди: «Покиза, вазмин аёл, ҳеч шубҳа билан айбланмайди, ғофил аёлларнинг гўштидан (ғийбатидан) оч ҳолда тонгни қаршилайди.» У (Оиша): «Лекин сен ундай эмассан» деди.