حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَعِنْدَهَا حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ يُنْشِدُهَا شِعْرًا، يُشَبِّبُ بِأَبْيَاتٍ لَهُ وَقَالَ: حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ لَكِنَّكَ لَسْتَ كَذَلِكَ. قَالَ مَسْرُوقٌ فَقُلْتُ لَهَا لِمَ تَأْذَنِينَ لَهُ أَنْ يَدْخُلَ عَلَيْكِ. وَقَدْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ}. فَقَالَتْ وَأَىُّ عَذَابٍ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَى. قَالَتْ لَهُ إِنَّهُ كَانَ يُنَافِحُ ـ أَوْ يُهَاجِي ـ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Бишр ибн Холид менга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга хабар берди, у Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан: У айтди: Биз Оиша розияллаҳу анҳонинг олдига кирдик, унинг ёнида Ҳассон ибн Собит шеър ўқиб унга мадҳ айтар, байтлар билан таъриф қиларди. У деди: «Покиза, вазмин аёл, ҳеч қандай шубҳа билан айбланмайди, ғофил аёлларнинг гўштидан (ғийбатидан) оч ҳолда тонгни қаршилайди.» Оиша унга деди: «Лекин сен ундай эмассан.» Масруқ айтди: Мен унга дедим: «Нега унга олдингга киришга рухсат берасан? Ҳолбуки Аллаҳ таоло: «Уларнинг ичидан унинг каттасини кўтарган кишига улкан азоб бордир» деган.» У деди: «Кўрликдан қаттиқроқ қандай азоб бор?» У яна деди: «У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни (шеъри билан) ҳимоя қилар — ёки ҳажв қилиб жавоб берарди.»