حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ وَعِنْدَهَا حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ يُنْشِدُهَا شِعْرًا يُشَبِّبُ بِأَبْيَاتٍ لَهُ فَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ لَكِنَّكَ لَسْتَ كَذَلِكَ . قَالَ مَسْرُوقٌ فَقُلْتُ لَهَا لِمَ تَأْذَنِينَ لَهُ يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ قَالَ اللَّهُ { وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ} فَقَالَتْ فَأَىُّ عَذَابٍ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَى إِنَّهُ كَانَ يُنَافِحُ أَوْ يُهَاجِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Менга Бишр ибн Холид ривоят қилди: бизга Муҳаммад — яъни ибн Жаъфар — Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абуззуҳадан, у Масруқдан хабар берди, у деди: мен Оишанинг ҳузурига кирдим, унинг ёнида Ҳассон ибн Собит бор эди, у Оишага шеър ўқиб, ўзининг бир неча байтлари билан (Оишани) мадҳ этарди. У деди: «Покиза, вазмин, гумон билан айбланмайдиган, ғофил аёлларнинг гўштидан (ғийбатдан) оч ҳолда тонглаган аёл.» Оиша унга: «Лекин сен ундай эмассан» деди. Масруқ деди: мен унга: «Нега унга ҳузурингга киришга рухсат берасан, ҳолбуки Аллаҳ: ‹Улардан (бу туҳматнинг) каттасини ўз бўйнига олган киши учун улуғ азоб бордир› деган-ку?» дедим. У: «Кўрликдан ҳам қаттиқроқ қандай азоб бор? Албатта, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида ҳимоя қилар ёки (душманларга) жавобан ҳажв айтар эди» деди.