حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، كُلُّهُمْ عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ عُمَرَ، مَرَّ بِحَسَّانَ وَهُوَ يُنْشِدُ الشِّعْرَ فِي الْمَسْجِدِ فَلَحَظَ إِلَيْهِ فَقَالَ قَدْ كُنْتُ أُنْشِدُ وَفِيهِ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنْكَ . ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَبِي هُرَيْرَةَ فَقَالَ أَنْشُدُكَ اللَّهَ أَسَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَجِبْ عَنِّي اللَّهُمَّ أَيِّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ " . قَالَ اللَّهُمَّ نَعَمْ .
Бизга Амр ан-Ноқид, Ишоқ ибн Иброҳим ва Ибн Абу Умар — барчаси Суфёндан — ҳадис айтди. Амр деди: бизга Суфён ибн Уяйна аз-Зуҳрийдан, у Саъиддан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилиб айтди: Умар Ҳассоннинг ёнидан ўтди, у масжидда шеър ўқиётган эди. Шунда унга қараб қўйди. У (Ҳассон): «Мен сендан кўра яхшироқ киши (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) бўлган жойда ҳам шеър ўқир эдим», деди. Сўнг Абу Ҳурайрага ўгирилиб: «Сенга Аллаҳни шоҳид қилиб сўрайман, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: Мен томонимдан (мушрикларга) жавоб бер. Аллаҳумма, уни Руҳул-Қудус (Жаброил) билан қўллаб-қувватла, деганларини эшитдингми?» деди. У: «Аллаҳумма, ҳа», деди.
حَدَّثَنَاهُ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ حَسَّانَ، قَالَ فِي حَلْقَةٍ فِيهِمْ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ أَسَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَذَكَرَ مِثْلَهُ .
Бизга буни Ишоқ ибн Иброҳим, Муҳаммад ибн Рофеъ ва Абд ибн Ҳумайд Абдурраззоқдан ривоят қилдилар: бизга Маъмар Зуҳрийдан, у ибн Мусайябдан хабар берди: Ҳассон, ичида Абу Ҳурайра ҳам бўлган бир ҳалқада деди: «Эй Абу Ҳурайра, сени Аллаҳ номи билан сўрайман, сен Расулуллаҳни эшитдингми?» Сўнг у шунга ўхшашини зикр қилди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ حَسَّانَ بْنَ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيَّ، يَسْتَشْهِدُ أَبَا هُرَيْرَةَ أَنْشُدُكَ اللَّهَ هَلْ سَمِعْتَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " يَا حَسَّانُ أَجِبْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّهُمَّ أَيِّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ " . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ نَعَمْ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Доримий ривоят қилди: бизга Абулямон хабар берди: бизга Шуъайб Зуҳрийдан хабар берди: менга Абу Салама ибн Абдурраҳмон хабар бердики, у Ҳассон ибн Собит ал-Ансорийнинг Абу Ҳурайрани гувоҳ келтириб: «Сени Аллаҳ номи билан сўрайман, сен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: ‹Эй Ҳассон, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам томонидан жавоб бер. Эй Аллаҳ, уни Муқаддас Руҳ (Жибрил) билан қўллаб-қувватла› деганини эшитганмидинг?» деганини эшитди. Абу Ҳурайра: «Ҳа» деди.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَدِيٍّ، - وَهُوَ ابْنُ ثَابِتٍ - قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِحَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ " اهْجُهُمْ أَوْ هَاجِهِمْ وَجِبْرِيلُ مَعَكَ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ривоят қилди: бизга отам ривоят қилди: бизга Шуъба Адийдан — у ибн Собитдир — ривоят қилди, у деди: мен Баро ибн Озибни эшитдим, у деди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Ҳассон ибн Собитга: «Уларни ҳажв қил ёки уларга жавобан ҳажв айт, Жибрил сен биландир» деганини эшитдим.
حَدَّثَنِيهِ زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، ح وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ، كُلُّهُمْ عَنْ شُعْبَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ .
Буни менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди: бизга Абдурраҳмон ривоят қилди; (ҳ) яна менга Абу Бакр ибн Нофеъ ривоят қилди: бизга Ғундар ривоят қилди; (ҳ) яна бизга ибн Башшор ривоят қилди: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ва Абдурраҳмон ривоят қилдилар, уларнинг барчаси Шуъбадан, шу иснод билан шунга ўхшашини ривоят қилдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ حَسَّانَ بْنَ ثَابِتٍ، كَانَ مِمَّنْ كَثَّرَ عَلَى عَائِشَةَ فَسَبَبْتُهُ فَقَالَتْ يَا ابْنَ أُخْتِي دَعْهُ فَإِنَّهُ كَانَ يُنَافِحُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Абу Курайб ривоят қилиб дедилар: бизга Абу Усома Ҳишомдан, у отасидан ривоят қилдики, Ҳассон ибн Собит Оишага кўп (туҳмат) гапирганлардан бири эди, шунинг учун мен уни сўкдим. Шунда у (Оиша): «Эй жияним, уни қўй, чунки у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида (душманларга қарши) ҳимоя қиларди» деди.
حَدَّثَنَاهُ عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ .
Буни бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди: бизга Абда Ҳишомдан, шу иснод билан ривоят қилди.
حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ وَعِنْدَهَا حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ يُنْشِدُهَا شِعْرًا يُشَبِّبُ بِأَبْيَاتٍ لَهُ فَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ لَكِنَّكَ لَسْتَ كَذَلِكَ . قَالَ مَسْرُوقٌ فَقُلْتُ لَهَا لِمَ تَأْذَنِينَ لَهُ يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ قَالَ اللَّهُ { وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ} فَقَالَتْ فَأَىُّ عَذَابٍ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَى إِنَّهُ كَانَ يُنَافِحُ أَوْ يُهَاجِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Менга Бишр ибн Холид ривоят қилди: бизга Муҳаммад — яъни ибн Жаъфар — Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абуззуҳадан, у Масруқдан хабар берди, у деди: мен Оишанинг ҳузурига кирдим, унинг ёнида Ҳассон ибн Собит бор эди, у Оишага шеър ўқиб, ўзининг бир неча байтлари билан (Оишани) мадҳ этарди. У деди: «Покиза, вазмин, гумон билан айбланмайдиган, ғофил аёлларнинг гўштидан (ғийбатдан) оч ҳолда тонглаган аёл.» Оиша унга: «Лекин сен ундай эмассан» деди. Масруқ деди: мен унга: «Нега унга ҳузурингга киришга рухсат берасан, ҳолбуки Аллаҳ: ‹Улардан (бу туҳматнинг) каттасини ўз бўйнига олган киши учун улуғ азоб бордир› деган-ку?» дедим. У: «Кўрликдан ҳам қаттиқроқ қандай азоб бор? Албатта, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида ҳимоя қилар ёки (душманларга) жавобан ҳажв айтар эди» деди.
حَدَّثَنَاهُ ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، فِي هَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ قَالَتْ كَانَ يَذُبُّ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . وَلَمْ يَذْكُرْ حَصَانٌ رَزَانٌ .
Буни бизга ибн Мусанно ривоят қилди: бизга ибн Абу Адий Шуъбадан шу иснодда ривоят қилди ва у: «Оиша деди: у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳимоя қиларди» деди, аммо «покиза, вазмин» сўзларини зикр қилмади.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ حَسَّانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فِي أَبِي سُفْيَانَ قَالَ " كَيْفَ بِقَرَابَتِي مِنْهُ " . قَالَ وَالَّذِي أَكْرَمَكَ لأَسُلَّنَّكَ مِنْهُمْ كَمَا تُسَلُّ الشَّعَرَةُ مِنَ الْخَمِيرِ . فَقَالَ حَسَّانُ وَإِنَّ سَنَامَ الْمَجْدِ مِنْ آلِ هَاشِمٍ بَنُو بِنْتِ مَخْزُومٍ وَوَالِدُكَ الْعَبْدُ قَصِيدَتَهُ هَذِهِ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди: бизга Яҳё ибн Закариё Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан хабар берди, у деди: Ҳассон: «Эй Расулуллаҳ, менга Абу Суфён (ни ҳажв қилишга) рухсат бер» деди. У: «Менинг унга қариндошлигим қандай бўлади?» деди. (Ҳассон) деди: «Сени улуғлаган Зот ила қасамки, мен сени улардан хамирдан тукни суғургандек суғуриб оламан.» Сўнг Ҳассон: ‹Албатта Ҳошим оиласидан бўлган улуғлик чўққиси — улар Махзум қизининг ўғилларидир, отанг эса қулдир› деб ўзининг шу қасидасини (айтди).
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي هِجَاءِ الْمُشْرِكِينَ . وَلَمْ يَذْكُرْ أَبَا سُفْيَانَ وَقَالَ بَدَلَ الْخَمِيرِ الْعَجِينِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди: бизга Абда ривоят қилди: бизга Ҳишом ибн Урва шу иснод билан ривоят қилди: у (Оиша) деди: Ҳассон ибн Собит Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан мушрикларни ҳажв қилишга рухсат сўради. Ва у Абу Суфённи зикр қилмади, ҳамда «хамир» ўрнига «хамир (қоришма)» деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " اهْجُوا قُرَيْشًا فَإِنَّهُ أَشَدُّ عَلَيْهَا مِنْ رَشْقٍ بِالنَّبْلِ " . فَأَرْسَلَ إِلَى ابْنِ رَوَاحَةَ فَقَالَ " اهْجُهُمْ " . فَهَجَاهُمْ فَلَمْ يُرْضِ فَأَرْسَلَ إِلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ قَالَ حَسَّانُ قَدْ آنَ لَكُمْ أَنْ تُرْسِلُوا إِلَى هَذَا الأَسَدِ الضَّارِبِ بِذَنَبِهِ ثُمَّ أَدْلَعَ لِسَانَهُ فَجَعَلَ يُحَرِّكُهُ فَقَالَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لأَفْرِيَنَّهُمْ بِلِسَانِي فَرْىَ الأَدِيمِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَعْجَلْ فَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ أَعْلَمُ قُرَيْشٍ بِأَنْسَابِهَا - وَإِنَّ لِي فِيهِمْ نَسَبًا - حَتَّى يُلَخِّصَ لَكَ نَسَبِي " . فَأَتَاهُ حَسَّانُ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ لَخَّصَ لِي نَسَبَكَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لأَسُلَّنَّكَ مِنْهُمْ كَمَا تُسَلُّ الشَّعَرَةُ مِنَ الْعَجِينِ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِحَسَّانَ " إِنَّ رُوحَ الْقُدُسِ لاَ يَزَالُ يُؤَيِّدُكَ مَا نَافَحْتَ عَنِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ " . وَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " هَجَاهُمْ حَسَّانُ فَشَفَى وَاشْتَفَى " . قَالَ حَسَّانُ هَجَوْتَ مُحَمَّدًا فَأَجَبْتُ عَنْهُ وَعِنْدَ اللَّهِ فِي ذَاكَ الْجَزَاءُ هَجَوْتَ مُحَمَّدًا بَرًّا تَقِيًّا رَسُولَ اللَّهِ شِيمَتُهُ الْوَفَاءُ فَإِنَّ أَبِي وَوَالِدَهُ وَعِرْضِي لِعِرْضِ مُحَمَّدٍ مِنْكُمْ وِقَاءُ ثَكِلْتُ بُنَيَّتِي إِنْ لَمْ تَرَوْهَا تُثِيرُ النَّقْعَ مِنْ كَنَفَىْ كَدَاءِ يُبَارِينَ الأَعِنَّةَ مُصْعِدَاتٍ عَلَى أَكْتَافِهَا الأَسَلُ الظِّمَاءُ تَظَلُّ جِيَادُنَا مُتَمَطِّرَاتٍ تُلَطِّمُهُنَّ بِالْخُمُرِ النِّسَاءُ فَإِنْ أَعْرَضْتُمُو عَنَّا اعْتَمَرْنَا وَكَانَ الْفَتْحُ وَانْكَشَفَ الْغِطَاءُ وَإِلاَّ فَاصْبِرُوا لِضِرَابِ يَوْمٍ يُعِزُّ اللَّهُ فِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَقَالَ اللَّهُ قَدْ أَرْسَلْتُ عَبْدًا يَقُولُ الْحَقَّ لَيْسَ بِهِ خَفَاءُ وَقَالَ اللَّهُ قَدْ يَسَّرْتُ جُنْدًا هُمُ الأَنْصَارُ عُرْضَتُهَا اللِّقَاءُ لَنَا فِي كُلِّ يَوْمٍ مِنْ مَعَدٍّ سِبَابٌ أَوْ قِتَالٌ أَوْ هِجَاءُ فَمَنْ يَهْجُو رَسُولَ اللَّهِ مِنْكُمْ وَيَمْدَحُهُ وَيَنْصُرُهُ سَوَاءُ وَجِبْرِيلٌ رَسُولُ اللَّهِ فِينَا وَرُوحُ الْقُدْسِ لَيْسَ لَهُ كِفَاءُ
Бизга Абдулмалик ибн Шуъайб ибн ал-Лайс ривоят қилди: менга отам бобомдан ривоят қилди: менга Холид ибн Язид ривоят қилди: менга Саид ибн Абу Ҳилол Умора ибн Ғазийядан, у Муҳаммад ибн Иброҳимдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Оишадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қурайшни ҳажв қилинглар, чунки бу уларга ўқ ёғдиришдан ҳам қаттиқроқдир» деди. Сўнг у ибн Равоҳага (киши) юборди ва: «Уларни ҳажв қил» деди. У уларни ҳажв қилди, аммо (Расул) рози бўлмади. Сўнг у Каъб ибн Моликка, кейин Ҳассон ибн Собитга (киши) юборди. (Ҳассон) унинг ҳузурига кирганда деди: «Энди думи билан урадиган бу шерга (киши) юбориш вақтингиз келди.» Сўнг у тилини чиқариб, уни қимирлата бошлади ва: «Сени ҳақ билан жўнатган Зот ила қасамки, мен уларни тилим билан тери йиртгандек йиртаман» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Шошилма, чунки Абу Бакр Қурайшнинг насабларини энг яхши билувчидир — ва менинг ҳам уларда насабим бор — токи у сенга менинг насабимни ажратиб бермагунча» деди. Сўнг Ҳассон унинг олдига борди, кейин қайтиб келди ва: «Эй Расулуллаҳ, у менга сенинг насабингни ажратиб берди, сени ҳақ билан жўнатган Зот ила қасамки, мен сени улардан хамирдан тукни суғургандек суғуриб оламан» деди. Оиша деди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Ҳассонга: «Албатта, сен Аллаҳ ва Унинг Расулини ҳимоя қилар экансан, Муқаддас Руҳ (Жибрил) сени доим қўллаб-қувватлаб туради» деганини эшитдим. Ва у (Оиша) деди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Ҳассон уларни ҳажв қилди, (кўнгилларни) шифолади ва ўзини ҳам шифолади» деганини эшитдим. Ҳассон деди: ‹Сен Муҳаммадни ҳажв қилдинг, мен эса у томонидан жавоб бердим, бунда мукофот Аллаҳ ҳузуридадир. Сен Муҳаммадни — яхшилик эгаси, тақводор, феъли вафодорлик бўлган Расулуллаҳни ҳажв қилдинг. Отам, унинг отаси ва менинг ор-номусим сиз томондан Муҳаммаднинг ор-номусига тўсиқдир. Агар Кадо томонларидан чанг кўтарган, жиловга осилиб юқорига кўтарилаётган, елкаларида чанқоқ найзалар бўлган отларимизни кўрмасангиз, қизимни йўқотган бўлай. Отларимиз ёмғирдек шошиб чопиб боради, уларни аёллар рўмолчалари билан артадилар. Агар биздан юз ўгирсангиз, биз умра қилдик ва Фатҳ бўлди, парда очилди. Акс ҳолда Аллаҳ хоҳлаган кишини азиз қиладиган куннинг урушига сабр қилинглар. Аллаҳ деди: ‹Мен шубҳасиз ҳақни сўзловчи бир бандани жўнатдим.› Аллаҳ деди: ‹Мен бир қўшинни осон қилдим, улар Ансорлардир, уларнинг мақсади (душманга) рўбарў бўлишдир.› Бизга ҳар куни Маъаддан сўкиш, жанг ёки ҳажв бордир. Сизлардан ким Расулуллаҳни ҳажв қилса, уни мақтаган ва унга ёрдам берган киши билан баробар эмасдир. Жибрил Аллаҳ элчиси бизнинг ичимиздадир, Муқаддас Руҳга тенг келадиган йўқдир.›