حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عَاصِمٌ الأَحْوَلُ، عَنْ مُعَاذَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسْتَأْذِنُ فِي يَوْمِ الْمَرْأَةِ مِنَّا بَعْدَ أَنْ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {تُرْجِئُ مَنْ تَشَاءُ مِنْهُنَّ وَتُؤْوِي إِلَيْكَ مَنْ تَشَاءُ وَمَنِ ابْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكَ}. فَقُلْتُ لَهَا مَا كُنْتِ تَقُولِينَ قَالَتْ كُنْتُ أَقُولُ لَهُ إِنْ كَانَ ذَاكَ إِلَىَّ فَإِنِّي لاَ أُرِيدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ أُوثِرَ عَلَيْكَ أَحَدًا. تَابَعَهُ عَبَّادُ بْنُ عَبَّادٍ سَمِعَ عَاصِمًا.
Ҳиббон ибн Мусо, Абдуллаҳдан, у Осим Аҳвалдан, у Муъозадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биздан биримизнинг (навбат) кунида бошқа (хотин)нинг олдига киришга ундан изн сўрардилар — бу оят нозил бўлганидан кейин: «Улардан хоҳлаганингни қолдирасан, хоҳлаганингни ўзингга оласан; четлатиб қўйганларингдан бирортасини истасанг, сенга гуноҳ йўқ». Мен унга: Сен унга нима дердинг? дедим. У: Мен унга: Агар бу менинг ихтиёримда бўлса, эй Расулуллаҳ, мен сиздан бошқа ҳеч кимни афзал кўришни истамайман, дердим, деди. Буни Аббод ибн Аббод Осимдан эшитиб мутобаъа қилди.