حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُمْ أَنَّهُ، قَدِمَ رَكْبٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمِّرِ الْقَعْقَاعَ بْنَ مَعْبَدٍ. وَقَالَ عُمَرُ بَلْ أَمِّرِ الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا أَرَدْتَ إِلَى ـ أَوْ إِلاَّ ـ خِلاَفِي. فَقَالَ عُمَرُ مَا أَرَدْتُ خِلاَفَكَ. فَتَمَارَيَا حَتَّى ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا، فَنَزَلَ فِي ذَلِكَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ} حَتَّى انْقَضَتِ الآيَةُ.
Ҳасан ибн Муҳаммад, Ҳажжождан, у Ибн Журайждан: Менга Ибн Абу Мулайка хабар берди: Абдуллаҳ ибн Зубайр уларга хабар беришича: Бану Тамим карвони Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Абу Бакр: Қаъқў ибн Маъбадни амир (бошлиқ) қил, деди. Умар эса: Йўқ, Ақраъ ибн Ҳобисни амир қил, деди. Абу Бакр: Сен менга мухолиф бўлишдан бошқани истамадинг, деди. Умар: Мен сенга мухолиф бўлишни истамадим, деди. Улар тортишиб, овозлари кўтарилди. Шунда бу ҳақда «Эй иймон келтирганлар, Аллаҳ ва Унинг Расули олдида (сўз ва ишни) илгари сурманглар» (ояти) охиригача нозил бўлди.