حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَزْهَرُ بْنُ سَعْدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، قَالَ أَنْبَأَنِي مُوسَى بْنُ أَنَسٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم افْتَقَدَ ثَابِتَ بْنَ قَيْسٍ فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْلَمُ لَكَ عِلْمَهُ. فَأَتَاهُ فَوَجَدَهُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ مُنَكِّسًا رَأْسَهُ فَقَالَ لَهُ مَا شَأْنُكَ. فَقَالَ شَرٌّ. كَانَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ، وَهْوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ. فَأَتَى الرَّجُلُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ قَالَ كَذَا وَكَذَا ـ فَقَالَ مُوسَى ـ فَرَجَعَ إِلَيْهِ الْمَرَّةَ الآخِرَةَ بِبِشَارَةٍ عَظِيمَةٍ فَقَالَ " اذْهَبْ إِلَيْهِ فَقُلْ لَهُ إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَلَكِنَّكَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ ".
Али ибн Абдуллаҳ, Азҳар ибн Саъддан, у Ибн Авндан: Менга Мусо ибн Анас Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Собит ибн Қайсни (йўқлигини сезиб) сўрадилар. Бир киши: Эй Расулуллаҳ, мен сиз учун унинг хабарини билиб келаман, деди. У унинг олдига келиб, уни уйида бошини қуйи солиб ўтирган ҳолда топди. Унга: Сенга нима бўлди? деди. У: Ёмонлик. У овозини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг овозидан баланд кўтарарди, демак унинг амали беҳуда кетди ва у дўзах аҳлидан, деди. Киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, у шундай-шундай деганини хабар берди. Мусо айтди: Шунда у (киши) сўнгги сафар унга улуғ хушхабар билан қайтди. У: «Унинг олдига бор ва унга айт: Сен дўзах аҳлидан эмассан, балки сен жаннат аҳлидансан» дедилар.