حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ غَزْوَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَتَى رَجُلٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَابَنِي الْجَهْدُ فَأَرْسَلَ إِلَى نِسَائِهِ فَلَمْ يَجِدْ عِنْدَهُنَّ شَيْئًا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ رَجُلٌ يُضَيِّفُ هَذِهِ اللَّيْلَةَ يَرْحَمُهُ اللَّهُ ". فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ ضَيْفُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ تَدَّخِرِيهِ شَيْئًا. قَالَتْ وَاللَّهِ مَا عِنْدِي إِلاَّ قُوتُ الصِّبْيَةِ. قَالَ فَإِذَا أَرَادَ الصِّبْيَةُ الْعَشَاءَ فَنَوِّمِيهِمْ، وَتَعَالَىْ فَأَطْفِئِي السِّرَاجَ وَنَطْوِي بُطُونَنَا اللَّيْلَةَ. فَفَعَلَتْ ثُمَّ غَدَا الرَّجُلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَقَدْ عَجِبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ـ أَوْ ضَحِكَ ـ مِنْ فُلاَنٍ وَفُلاَنَةَ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ}
Яъқуб ибн Иброҳим ибн Касир, Абу Усомадан, у Фузайл ибн Ғазвондан, у Абу Ҳозим Ашжаъийдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, менга машаққат (очлик) етди, деди. Шунда у хотинларига (одам) юбордилар, аммо уларнинг олдида ҳеч нарса топилмади. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу кечаси шу (меҳмонни) зиёфат қиладиган киши йўқми? Аллаҳ унга раҳм қилсин» дедилар. Шунда Ансордан бир киши туриб: Мен (қиламан), эй Расулуллаҳ, деди. У ўз оиласига бориб, хотинига: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг меҳмони, ундан ҳеч нарсани сақлаб қўйма, деди. Хотини: Аллаҳга қасам, менинг олдимда фақат болаларнинг озиғи бор, деди. У: Болалар кечки овқат истаса, уларни ухлатиб қўй ва кел, чироқни ўчир, бу кечаси қорнимизни оч тутамиз, деди. Хотини шундай қилди. Сўнг киши эрталаб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. У: «Аллаҳ азза ва жалла фалончи эркак ва фалончи аёлдан ажабланди — ёки кулди» дедилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла «(Ўзларида) эҳтиёж бўлса-да, (ўзгаларни) ўзларидан афзал кўрадилар» (оятини) нозил қилди.