حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ أَبِي عَائِشَةَ ـ وَكَانَ ثِقَةً ـ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَزَلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ حَرَّكَ بِهِ لِسَانَهُ ـ وَوَصَفَ سُفْيَانُ ـ يُرِيدُ أَنْ يَحْفَظَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ {لاَ تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ}
Ҳумайдий, Суфёндан, у Мусо ибн Абу Оишадан — у ишонарли эди — у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ваҳий нозил бўлганда тилини (шошилиб) ҳаракатга келтирардилар — Суфён (қандай қилганини) кўрсатди — уни ёдлаб олмоқчи бўлардилар. Шунда Аллаҳ «Уни (Қуръанни) шошилиб олиш учун тилингни ҳаракатга келтирма» (оятини) нозил қилди.