حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ زُرَارَةَ بْنَ أَوْفَى، يُحَدِّثُ عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَثَلُ الَّذِي يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَهْوَ حَافِظٌ لَهُ مَعَ السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ، وَمَثَلُ الَّذِي يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَهْوَ يَتَعَاهَدُهُ وَهْوَ عَلَيْهِ شَدِيدٌ، فَلَهُ أَجْرَانِ ".
Одам, Шуъбадан, у Қатодадан: Зурора ибн Авфони эшитдим, у Саъд ибн Ҳишомдан, у Оишадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Қуръанни ёдлаб олган ҳолда ўқийдиган киши каромли, яхши (малоика) элчилар билан биргадир; Қуръанни (қийинчилик билан) такрор-такрор такрорлаб ўқийдиган ва у унга оғир (машаққатли) кишига икки ажр бордир» дедилар.