حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ سَأَلَهُمْ عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} قَالُوا فَتْحُ الْمَدَائِنِ وَالْقُصُورِ قَالَ مَا تَقُولُ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ أَجَلٌ أَوْ مَثَلٌ ضُرِبَ لِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم نُعِيَتْ لَهُ نَفْسُهُ.
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба, Абдураҳмондан, у Суфёндан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Умар (розияллаҳу анҳу) улардан Аллаҳ таолонинг «Изаа жаа насруллаҳи вал фатҳ» деган сўзи ҳақида сўради. Улар: Шаҳарлар ва саройларнинг фатҳи, дедилар. У: Сен нима дейсан, эй Ибн Аббос? деди. У: Бу Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламга зарб қилинган ажал (муддат) ёки масал — унга ўз ўлими хабар қилинди, деди.