حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ عُمَرُ يُدْخِلُنِي مَعَ أَشْيَاخِ بَدْرٍ، فَكَأَنَّ بَعْضَهُمْ وَجَدَ فِي نَفْسِهِ فَقَالَ لِمَ تُدْخِلُ هَذَا مَعَنَا وَلَنَا أَبْنَاءٌ مِثْلُهُ فَقَالَ عُمَرُ إِنَّهُ مِنْ حَيْثُ عَلِمْتُمْ. فَدَعَا ذَاتَ يَوْمٍ ـ فَأَدْخَلَهُ مَعَهُمْ ـ فَمَا رُئِيتُ أَنَّهُ دَعَانِي يَوْمَئِذٍ إِلاَّ لِيُرِيَهُمْ. قَالَ مَا تَقُولُونَ فِي قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} فَقَالَ بَعْضُهُمْ أُمِرْنَا نَحْمَدُ اللَّهَ وَنَسْتَغْفِرُهُ، إِذَا نُصِرْنَا وَفُتِحَ عَلَيْنَا. وَسَكَتَ بَعْضُهُمْ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا فَقَالَ لِي أَكَذَاكَ تَقُولُ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ لاَ. قَالَ فَمَا تَقُولُ قُلْتُ هُوَ أَجَلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْلَمَهُ لَهُ، قَالَ {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} وَذَلِكَ عَلاَمَةُ أَجَلِكَ {فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا}. فَقَالَ عُمَرُ مَا أَعْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ مَا تَقُولُ.
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Умар мени Бадр (жангида қатнашган) кексалар билан бирга (мажлисга) киритарди. Уларнинг баъзиси кўнглида (норозилик) сезди шекилли: Нима учун буни биз билан киритасан, ҳолбуки бизнинг ҳам бунга ўхшаш ўғилларимиз бор, деди. Умар: У сиз билган (эътибор) жойидандир, деди. Бир куни (уларни) чақирди — мени ҳам улар билан киритди — мен ўша куни фақат уларга (мени) кўрсатиш учун чақирган деб ўйладим. У: Аллаҳ таолонинг «Изаа жаа насруллаҳи вал фатҳ» деган сўзи ҳақида нима дейсизлар? деди. Уларнинг баъзиси: Бизга, қачон нусрат берилиб, бизга фатҳ қилинса, Аллаҳга ҳамд айтиб, ундан мағфират сўрашга буюрилдик, деди. Баъзиси жим туриб, ҳеч нарса демади. У менга: Сен ҳам шундай дейсанми, эй Ибн Аббос? деди. Мен: Йўқ, дедим. У: Унда нима дейсан? деди. Мен: Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ажали (муддати)дир, Аллаҳ уни ўзига билдирди: «Изаа жаа насруллаҳи вал фатҳ» — бу сенинг ажалингнинг аломати, «Бас, Роббингга ҳамд билан тасбеҳ айт ва ундан мағфират сўра, албатта У тавбани кўп қабул қилувчидир», дедим. Умар: Мен ундан фақат сен айтганни биламан, деди.