حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ عُمَرُ أُبَىٌّ أَقْرَؤُنَا وَإِنَّا لَنَدَعُ مِنْ لَحَنِ أُبَىٍّ، وَأُبَىٌّ يَقُولُ أَخَذْتُهُ مِنْ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَتْرُكُهُ لِشَىْءٍ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {مَا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نَنْسَأْهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْهَا أَوْ مِثْلِهَا}
Садақа ибнул Фазл, Яҳёдан, у Суфёндан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Умар айтди: Убайй бизнинг энг (яхши) қоримиз, ҳолбуки биз Убаййнинг баъзи қироатини тарк қиламиз (қабул қилмаймиз), Убайй эса: Мен уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг оғзидан олдим, уни ҳеч нарсага тарк қилмайман, дейди. Аллаҳ таоло: «Биз бирор оятни насх қилсак (бекор қилсак) ёки уни (эслатишни) кечиктирсак, ундан яхшироқ ёки шунга ўхшашини келтирамиз» деди.