وَقَالَ أَصْبَغُ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ شَابٌّ وَأَنَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي الْعَنَتَ وَلاَ أَجِدُ مَا أَتَزَوَّجُ بِهِ النِّسَاءَ، فَسَكَتَ عَنِّي، ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَسَكَتَ عَنِّي ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَسَكَتَ عَنِّي ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ جَفَّ الْقَلَمُ بِمَا أَنْتَ لاَقٍ، فَاخْتَصِ عَلَى ذَلِكَ أَوْ ذَرْ ".
Асбағ айтди: Менга Ибн Ваҳб, у Юнус ибн Язиддан, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) хабар берди: Мен: Эй Расулуллаҳ, мен ёш йигитман, ўзимга (зинога) тушиб қолишдан қўрқаман, аёлларга уйланадиган (маҳр) тополмайман, дедим. У мендан сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим, у сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим, у сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Абу Ҳурайра, сен учрайдиган нарса билан қалам қуриб бўлди (тақдир ёзилди). Бас, сен шунга (тақдирга) кўра ўзингни ахта қил ёки қолдир (хоҳласанг қил, хоҳласанг қилма)» дедилар.