حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، سَمِعَ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ رَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ التَّبَتُّلَ، وَلَوْ أَذِنَ لَهُ لاَخْتَصَيْنَا.
Аҳмад ибн Юнус, Иброҳим ибн Саъддан, у Ибн Шиҳобдан: Саид ибнул Мусайябни эшитди: Саъд ибн Абу Ваққосни: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Усмон ибн Мазъунга табаттул (уйланмасдан ўзини ибодатга бағишлаш)ни рад қилдилар; агар унга изн берганларида, биз ўзимизни ахта қилган бўлар эдик, деганини эшитдим.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ لَقَدْ رَدَّ ذَلِكَ ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ عَلَى عُثْمَانَ، وَلَوْ أَجَازَ لَهُ التَّبَتُّلَ لاَخْتَصَيْنَا.
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Саид ибнул Мусайяб хабар берди: У Саъд ибн Абу Ваққосни: Албатта у — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — буни Усмонга рад қилдилар; агар унга табаттулни рухсат берганларида, биз ўзимизни ахта қилган бўлар эдик, деганини эшитди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ كُنَّا نَغْزُو مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ لَنَا شَىْءٌ فَقُلْنَا أَلاَ نَسْتَخْصِي فَنَهَانَا عَنْ ذَلِكَ ثُمَّ رَخَّصَ لَنَا أَنْ نَنْكِحَ الْمَرْأَةَ بِالثَّوْبِ، ثُمَّ قَرَأَ عَلَيْنَا {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ}.
Қутайба ибн Саид, Жарирдан, у Исмоилдан, у Қайсдан ривоят қилади: Абдуллаҳ айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилардик, бизнинг ҳеч нарсамиз йўқ эди. Биз: Ўзимизни ахта қилмайликми? дедик. У бизни бундан қайтарди. Сўнг бизга аёлни (бир муддат) кийим (эвазига, мутъа) билан никоҳлашга рухсат берди. Сўнг бизга «Эй иймон келтирганлар, Аллаҳ сизларга ҳалол қилган пок нарсаларни ҳаром қилманглар ва ҳаддан ошманглар, албатта Аллаҳ ҳаддан ошувчиларни севмайди» (оятини) ўқиди.
وَقَالَ أَصْبَغُ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ شَابٌّ وَأَنَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي الْعَنَتَ وَلاَ أَجِدُ مَا أَتَزَوَّجُ بِهِ النِّسَاءَ، فَسَكَتَ عَنِّي، ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَسَكَتَ عَنِّي ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَسَكَتَ عَنِّي ثُمَّ قُلْتُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ جَفَّ الْقَلَمُ بِمَا أَنْتَ لاَقٍ، فَاخْتَصِ عَلَى ذَلِكَ أَوْ ذَرْ ".
Асбағ айтди: Менга Ибн Ваҳб, у Юнус ибн Язиддан, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) хабар берди: Мен: Эй Расулуллаҳ, мен ёш йигитман, ўзимга (зинога) тушиб қолишдан қўрқаман, аёлларга уйланадиган (маҳр) тополмайман, дедим. У мендан сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим, у сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим, у сукут қилди. Сўнг мен шунинг ўхшашини айтдим. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Абу Ҳурайра, сен учрайдиган нарса билан қалам қуриб бўлди (тақдир ёзилди). Бас, сен шунга (тақдирга) кўра ўзингни ахта қил ёки қолдир (хоҳласанг қил, хоҳласанг қилма)» дедилар.