حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ لَقَدْ رَدَّ ذَلِكَ ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ عَلَى عُثْمَانَ، وَلَوْ أَجَازَ لَهُ التَّبَتُّلَ لاَخْتَصَيْنَا.
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Саид ибнул Мусайяб хабар берди: У Саъд ибн Абу Ваққосни: Албатта у — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — буни Усмонга рад қилдилар; агар унга табаттулни рухсат берганларида, биз ўзимизни ахта қилган бўлар эдик, деганини эшитди.