وَحَدَّثَنِي أَبُو عِمْرَانَ، مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ زِيَادٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ، شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا، يَقُولُ رُدَّ عَلَى عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ التَّبَتُّلُ وَلَوْ أُذِنَ لَهُ لاَخْتَصَيْنَا .
Ва менга Абу Имрон Муҳаммад ибн Жаъфар ибн Зиёд ривоят қилди, бизга Иброҳим ибн Саъд Ибн Шиҳоб аз-Зуҳрийдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ривоят қилди, у деди: Мен Саъдни шундай деяётганини эшитдим: Усмон ибн Мазъунга табаттул рад этилди; агар унга рухсат берилганида эди, биз (ўзимизни) бичиб олган бўлардик.