5073-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Никоҳ китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، سَمِعَ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ رَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ التَّبَتُّلَ، وَلَوْ أَذِنَ لَهُ لاَخْتَصَيْنَا.
Аҳмад ибн Юнус, Иброҳим ибн Саъддан, у Ибн Шиҳобдан: Саид ибнул Мусайябни эшитди: Саъд ибн Абу Ваққосни: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Усмон ибн Мазъунга табаттул (уйланмасдан ўзини ибодатга бағишлаш)ни рад қилдилар; агар унга изн берганларида, биз ўзимизни ахта қилган бўлар эдик, деганини эшитдим.