حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْحَلاَلُ بَيِّنٌ وَالْحَرَامُ بَيِّنٌ، وَبَيْنَهُمَا مُشَبَّهَاتٌ لاَ يَعْلَمُهَا كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ، فَمَنِ اتَّقَى الْمُشَبَّهَاتِ اسْتَبْرَأَ لِدِيِنِهِ وَعِرْضِهِ، وَمَنْ وَقَعَ فِي الشُّبُهَاتِ كَرَاعٍ يَرْعَى حَوْلَ الْحِمَى، يُوشِكُ أَنْ يُوَاقِعَهُ. أَلاَ وَإِنَّ لِكُلِّ مَلِكٍ حِمًى، أَلاَ إِنَّ حِمَى اللَّهِ فِي أَرْضِهِ مَحَارِمُهُ، أَلاَ وَإِنَّ فِي الْجَسَدِ مُضْغَةً إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، وَإِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ كُلُّهُ. أَلاَ وَهِيَ الْقَلْبُ ".
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Закариё, Омирдан ривоят қилди, у деди: мен Нуъмон ибн Баширни шундай деганини эшитдим: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шундай деяётганларини эшитдим: «Ҳалол равшандир, ҳаром ҳам равшандир; улар орасида эса шубҳали (нарсалар) бор — кўп одамлар уларни билмайди. Ким шубҳали нарсалардан сақланса, дийни ва ор-номуси учун (ўзини) пок тутган бўлади. Ким шубҳаларга тушса — қўриқхона атрофида (мол) боқаётган чўпондек бўлиб, (мол) унга кириб кетиши яқиндир. Огоҳ бўлинглар, ҳар бир подшоҳнинг бир қўриқ (ери) бор; огоҳ бўлингларки, Аллаҳнинг ердаги қўриғи — Унинг ҳаром қилган нарсаларидир. Огоҳ бўлингларки, танада бир парча гўшт бор: у тузалса, бутун тана тузалади, у бузилса, бутун тана бузилади. Огоҳ бўлингларки, у — қалбдир,» дедилар.