حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّ هِرَقْلَ، قَالَ لَهُ سَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ، فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ، لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ.
Бизга Иброҳим ибн Ҳамза ривоят қилди, у деди: бизга Иброҳим ибн Саъд, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Аббос унга хабар бериб деди: менга Абу Суфён хабар бердики, Ҳирақл унга: «Мен сендан: ‹улар кўпаймоқдами ёки камаймоқдами?› деб сўрадим, сен кўпаймоқда деб даъво қилдинг; иймон ҳам токи мукаммал бўлгунча шундай (бўлади). Сендан: ‹бирор киши динига ғазабланиб, кирганидан кейин қайтадими?› деб сўрадим, сен йўқ деб даъво қилдинг; иймон ҳам қалбларга унинг таровати аралашганида шундай (бўлади) — уни ҳеч ким ёмон кўрмайди,» деди.