حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ، فَطَارَتِ الْقُرْعَةُ لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ بِاللَّيْلِ سَارَ مَعَ عَائِشَةَ يَتَحَدَّثُ، فَقَالَتْ حَفْصَةُ أَلاَ تَرْكَبِينَ اللَّيْلَةَ بَعِيرِي وَأَرْكَبُ بَعِيرَكِ تَنْظُرِينَ وَأَنْظُرُ، فَقَالَتْ بَلَى فَرَكِبَتْ فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى جَمَلِ عَائِشَةَ وَعَلَيْهِ حَفْصَةُ فَسَلَّمَ عَلَيْهَا ثُمَّ سَارَ حَتَّى نَزَلُوا وَافْتَقَدَتْهُ عَائِشَةُ، فَلَمَّا نَزَلُوا جَعَلَتْ رِجْلَيْهَا بَيْنَ الإِذْخِرِ وَتَقُولُ يَا رَبِّ سَلِّطْ عَلَىَّ عَقْرَبًا أَوْ حَيَّةً تَلْدَغُنِي، وَلاَ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقُولَ لَهُ شَيْئًا.
Абу Нуъайм, Абдулвоҳид ибн Аймандан: Менга Ибн Абу Мулайка, у Қосимдан, у Оишадан айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (сафарга) чиқмоқчи бўлганларида хотинлари орасида қуръа (чек) ташлардилар. Бир сафар қуръа Оиша ва Ҳафсага чиқди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси бўлганида Оиша билан бирга гаплашиб юрардилар. Ҳафса (Оишага): Бу кеча менинг туямга минсанг, мен сенинг туянгга минсам, сен (бошқача) кўрар эдинг, мен (бошқача) кўрар эдим, деди. (Оиша): Майли, деди ва (Ҳафсанинг туясига) минди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Оишанинг туясига келдилар — унинг устида Ҳафса бор эди — унга салом бердилар, сўнг (йўлда) юрдилар, то (манзилга) тушганларигача. Оиша у кишини соғинди (йўқотди). (Манзилга) тушганларида, Оиша оёқларини изхир (хушбўй ўт) орасига қўйиб: Эй Роббим, менга чаён ёки илонни ҳукмрон қил, у мени чақсин, мен унга (Расулга) бирор нарса дея олмайманку, дерди.