حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ السَّاعِدِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عُوَيْمِرًا الْعَجْلاَنِيَّ جَاءَ إِلَى عَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ الأَنْصَارِيِّ فَقَالَ لَهُ يَا عَاصِمُ أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً، أَيَقْتُلُهُ فَتَقْتُلُونَهُ، أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ سَلْ لِي يَا عَاصِمُ عَنْ ذَلِكَ. فَسَأَلَ عَاصِمٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَسَائِلَ وَعَابَهَا، حَتَّى كَبُرَ عَلَى عَاصِمٍ مَا سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَجَعَ عَاصِمٌ إِلَى أَهْلِهِ جَاءَهُ عُوَيْمِرٌ فَقَالَ يَا عَاصِمُ مَاذَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عَاصِمٌ لِعُوَيْمِرٍ لَمْ تَأْتِنِي بِخَيْرٍ، قَدْ كَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَسْأَلَةَ الَّتِي سَأَلْتُهُ عَنْهَا. فَقَالَ عُوَيْمِرٌ وَاللَّهِ لاَ أَنْتَهِي حَتَّى أَسْأَلَهُ عَنْهَا. فَأَقْبَلَ عُوَيْمِرٌ حَتَّى جَاءَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَطَ النَّاسِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً، أَيَقْتُلُهُ فَتَقْتُلُونَهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أُنْزِلَ فِيكَ وَفِي صَاحِبَتِكَ فَاذْهَبْ فَأْتِ بِهَا ". قَالَ سَهْلٌ فَتَلاَعَنَا وَأَنَا مَعَ النَّاسِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا فَرَغَا مِنْ تَلاَعُنِهِمَا قَالَ عُوَيْمِرٌ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا. فَطَلَّقَهَا ثَلاَثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتْ سُنَّةَ الْمُتَلاَعِنَيْنِ.
Исмоил: Менга Молик, у Ибн Шиҳобдан айтиб берди: Саҳл ибн Саъд Соидий унга хабар берди: Уваймир Ажлоний Осим ибн Адий Ансорийнинг олдига келиб, унга: Эй Осим, айтинг-чи, бир киши хотини билан бирга (бошқа) бир эркакни топса, уни ўлдирадими, сизлар эса уни (қотилни) ўлдирасизларми, ёки у қандай қилсин? Менга бу ҳақда сўраб бер, деди. Осим бу ҳақда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (бундай) саволларни ёқтирмадилар ва уларни айб санадилар, ҳатто Осимга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитгани оғир ботди. Осим ўз аҳлига қайтганида, Уваймир унинг олдига келиб: Эй Осим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга нима дедилар? деди. Осим Уваймирга: Сен менга яхшилик келтирмадинг. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен сўраган саволни ёқтирмадилар, деди. Уваймир: Аллаҳга қасам, мен ундан бу ҳақда сўрамагунимча тўхтамайман, деди. Уваймир келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга одамлар орасига келиб: Эй Расулуллаҳ, айтинг-чи, бир киши хотини билан бирга (бошқа) бир эркакни топса, уни ўлдирадими, сизлар эса уни ўлдирасизларми, ёки у қандай қилсин? деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ сен ва сенинг жуфтинг ҳақида (оят) нозил қилди. Бор, уни олиб кел» дедилар. Саҳл айтди: Улар лиъанлашдилар, мен одамлар билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида эдим. Улар лиъанлашиб бўлганида, Уваймир: Агар уни ушлаб қолсам, мен унга ёлғон айтган бўламан, эй Расулуллаҳ, деди ва уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрмасидан олдин уч (талоқ билан) талоқ қилди. Ибн Шиҳоб: Мана шу лиъанлашган икки кишининг суннати бўлди, деди.