5307-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Талоқ китоби
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ، فَجَاءَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ.
Муҳаммад ибн Башшор, Ибн Абу Адийдан, у Ҳишом ибн Ҳассондан: Бизга Икрима, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Ҳилол ибн Умайя хотинини қазаф қилди. У келиб гувоҳлик берди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта Аллаҳ сизлардан бирингиз ёлғончи эканини билади, сизлардан тавба қилувчи борми?» дердилар. Сўнг у (аёл) туриб, гувоҳлик берди.